Bosland

De naam Bosland spreekt boekdelen. In de eerste plaats is het een reusachtig bos. De drie gemeenten en de Vlaamse overheid hebben samen meer dan 4.500 ha in eigendom. Daarnaast is er nog meer dan 1.000 ha privébos. Nog niet zo heel lang geleden was de hele Noord-Limburgse regio nochtans arm aan bossen. Immense heidevlakten domineerden tot het einde van de 19de eeuw de streek. Deze maakten deel uit van het toenmalige landbouwsysteem en waren ontstaan door begrazing, plaggen en andere gebruiksvormen. Uit die tijd dateren ook de heroïsche verhalen van de strijd tegen het stuivende zand. Bosland heeft 100’den hectaren landduinen. Indertijd waren deze een voortdurende kopzorg voor de mensen in omliggende dorpen. Vandaag zijn de meeste bebost. De laatste open duinen herbergen uitzonderlijke dier- en plantensoorten en zijn zelfs op Europees niveau van uitzonderlijke waarde.

De bebossingen startten omstreeks 1850 toen de heide haar betekenis stilaan verloor. Met de opkomst van de mijnen, bij het begin van de vorige eeuw, werden massaal bossen aangelegd voor de productie van stuthout. Dit werd gebruikt voor de versteviging van de mijngangen. Zo waren de naaldbossen gedurende bijna een eeuw mee drager van de Limburgse economie. Samen met terrils en mijntorens zijn de naaldbossen dan ook de belangrijkste getuigen van het bekende Limburgse mijnverleden. Het hout afkomstig van den was hiervoor zeer geschikt en hierdoor domineren naaldbomen ook vandaag nog het bosbeeld. In de eerste plaats gaat het over Grove den en Corsicaanse den. Zij nemen samen meer dan 90% van de bosoppervlakte in.